மழையில் நனைந்த அவளது உவப்பான தோள் -3

 மழை மற்றும் மௌனம்

மழை இன்னும் கனமாக இருந்தது.

ஆனால் குடையின் கீழ், அந்த நிசப்தம் — வார்த்தைகளைவிட வலிமையானது.

அருண் மற்றும் மீரா, இருவரும் ஒன்றுமே பேசாமல், ஒருவரின் முகத்தில் ஒருவர் தங்களையே கண்டுகொண்டார்கள்.

குடையின் விளிம்பில் இருந்து விழுந்து, சிறு துளிகள் அவளது கழுத்தைத் தொட்டன.

அந்த நனைவு, அவளது மென்மையான தோலில் வழிந்தது.

அதைப் பார்த்த அருணின் பார்வை, இயல்பாகவே அங்கே நின்றுவிட்டது.

மீரா அதை கவனித்தாள்.

சிறு புன்னகை அவளது உதடுகளில் மலர்ந்தது.

அவள் தலைகுனிந்து, கூந்தலை ஒரு பக்கம் நகர்த்தி, தோள் முழுவதும் மழை துளிகளை வரவேற்றாள்.

அவளது அந்தச் செயலில், அருணின் உள்ளத்தில் வார்த்தையில்லாத ஓர் உந்துதல் எழுந்தது.

அவன் மெதுவாகக் கேட்டான் —

"மீரா… உனக்கு குளிரவில்லையா?"

"குளிரா?" அவள் சிரித்தாள்,

"இல்ல… இப்படி மழையில் நனைந்தால் எனக்கு… இன்னும் சூடாகவே இருக்கும்."

அந்தச் சொல்லின் சுருதி, அருணின் சுவாசத்தை ஆழமாக்கியது.

இருவருக்கும் இடையிலான தூரம், குடையின் கீழ் இன்னும் குறைந்தது.

மழையின் சத்தம் கூட இப்போது மென்மையாகவே இருந்தது போல உணர்ந்தனர்.

கோபுரத்தின் அருகே இருந்த தெருவிளக்கு, குடையின் கீழே ஒரு வெப்பமான வெளிச்சத்தைத் தந்தது.

அந்த ஒளியில், மீராவின் கண்கள் இன்னும் ஆழமாகப் பிரகாசித்தன.

ஒரு நொடி, அவள் கை நீட்டி, அருணின் கன்னத்தில் பட்ட மழைத்துளியைத் துடைத்தாள்.

அந்தத் தொடுதலின் வெப்பம், அவர்களின் மௌனத்தை மேலும் ஆழமாக்கியது.

மழை, மௌனம், மற்றும் அந்த சிறு தொடுதல் — மூன்றும் சேர்ந்து, சொல்லப்படாத ஆசையை அந்த இரவில் வளர்த்தன.