அடர்ந்த இரவில் அவளது அலங்கார உடல் - 1

 சந்திப்பின் அந்தச் சிறு நிமிடம்

மழை தூறலாக பொழிந்து கொண்டிருந்தது. இரவு நெறிக்கையில் நகரம் அமைதியாக உரையாடிக்கொண்டிருந்தது. எல்லாம் சத்தமில்லாத ஓசைகளாய் – மழைத் துளிகள், வீசும் காற்று, சாலையில் ஓடும் சில வண்டிகள். அந்த இரவின் அமைதிக்குள் நுழைந்தது அவளும் நானும்.

அவள் பெயர் மாயா. அவளை முதல் முறையாக நேரில் பார்க்கும் நாள். ஆனால் எங்கள் உரையாடல்கள் ஏற்கனவே வாரங்களாக ஓடியவையாகும். சமூக ஊடகத்தில் தொடங்கிய நட்பு, மெதுவாக உள் உணர்வுகளை கிளறிய காதலாக மாறியது. இன்று தான் அவளை நேரில் சந்திக்கிறேன் – என் வீட்டிலே. யாரும் இல்லாத அந்த இடம், இரவு நேரத்துடன் சேர்ந்து என் மனதில் பதுங்கிய ஆசைகளை துடிக்க வைத்தது.

அவள் கதவை தட்டிய அந்தக் கணம், என் இருதயம் நொடிக்கொரு முறை துடித்தது. கதவை திறந்தேன்.

அவள் ஒரு நீல நிற சேலையுடன் வந்திருந்தாள். அதன் பட்டுப்போலிமா என் கண்களை கவர்ந்தது. அவளது முகம் மென்மையான புன்னகையால் ஒளியிழைத்தது. அந்த புன்னகைதான் என் முதல் தொடு.

"வணக்கம்... பயமில்லையா வந்தது?"

"உன்னைப் பார்ப்பதற்கே வந்தேன். பயம் ஏன்?" என்று அவள் விழியில் ஒரு சிக்கல் கொண்ட புன்னகையோடு பதிலளித்தாள்.

 

நாங்கள் உள்ளே சென்றோம். மெதுவாக பேச்சுகள் ஓடின. சுடும் காபி, மழையின் வாசனை, நம் இடையிலான தூரத்தை மெல்ல குறைத்தது. அவளது கண்கள் என் உதட்டில் ஓயாது பாய்ந்தன. என் பார்வைகள் அவளது கழுத்தைத் தடவின. அதில் தங்கக் கயிறு, அதன் முடிவில் சிறிய சிறிய மணிகள்.

"இவைகளை உன் பார்வை அழித்துவிடுமோ என்னவோ..." என்றாள் சிரிப்புடன்.

"உன் அழகை கண்கள் ரசிக்காவிட்டால், இவை ஏன்?" என பதிலளித்தேன்.

 

அவள் மெதுவாக நெருங்கினாள். என் அருகே அமர்ந்தாள். நம் தோள்கள் ஒன்றுக்கொன்று ஒட்டின. நம் சுவாசங்கள் ஒன்று பதைத்து, ஒன்று தடுமாறியது. அவளது கைகளை நான் பிடித்தேன். அதில் அவள் விரல்கள் நசுங்கியது எனக்கே தெரிந்தது.

"உன் கையில் ஒரு விதமான அதிர்வு இருக்கிறது..."

"அது உன்னால்தான்..."

 

அந்தச் சிறு இடைவெளியில் என் உதடுகள் அவளது விரல்களில் மெதுவாக வருடியது. அவளது மூச்சு பதைந்து வந்தது. அவளது முகத்தில் ஒரு இளஞ்சிவப்பு தோன்றியது. கண்ணாடி வாசலில் மழை தட்டிக்கொண்டிருந்தது. நம் இருவரும் நேராக பார்க்கிறோம். அந்த நிமிடம் பேசாமல் இருந்தாலும், அனைத்தையும் பேசிவிட்டது.

அவள் மெதுவாக சாய்ந்தாள் என் மார்பில். என் கைகள் அவளது தோளைத் தடவின. அவளது தோல் மென்மையான பட்டுப் போல. அவளது வாசனை... புதிதாய் மலர்ந்த சம்பங்கி போல. அந்த வாசனையில் என் உணர்வுகள் மாறி விட்டன.

அவளது சேலை வழியே தோன்றிய அழகு என்னை குழப்பியது. என் உள்ளம் ஒரு குளத்தில் கல்லெறியப்பட்டதைப் போல் அலைத்தோடியது. அவள் என் மூக்கின் நுனியில் முத்தமிட்டாள். நான் அதையே பதிலாக அவளது கன்னத்தில் பதித்தேன். மெல்ல அவளது மெல்லிய தோளில் என் உதடுகள் தேடின.

மழை இன்னும் சீறியது. வெளியில் சத்தம் அதிகரித்தது. ஆனால் உள்ளே நம்மிடையே அமைதி. அவளது கைகள் என் கழுத்தை சுற்றிக்கொண்டன. என் ஆவி அதில் உருகியது.