அடர்ந்த இரவில் அவளது அலங்கார உடல் - 4

 உறவின் உச்சம்

இரவு இன்னும் ஆழமாகி விட்டது. மழை ஓய்ந்திருந்தாலும், அதன் வாசனை அறையில் இன்னும் நின்றுகொண்டே இருந்தது. ஜன்னல் வழியே குளிர் காற்று வந்து, மெதுவாக எங்களை வருடியது. அந்த காற்றோட்டம், என் விரல்கள் அவளது தோலை வருடியது போலவே மென்மையாக இருந்தது.

மாயா என் அருகில் படுத்திருந்தாள். அவள் தலை என் மார்பில். என் இதயத் துடிப்பை அவள் கேட்டு கொண்டிருப்பதை நான் உணர்ந்தேன். அவளது மூச்சு சீராக இருந்தாலும், உடலின் மெதுவான நடுக்கம் வெளிப்படுத்தியது — அவளுள் இன்னும் எரிந்து கொண்டிருக்கும் ஆசையை.

"நீங்க இருந்தா நேரம் நின்று போயிடுற மாதிரி தோணுது…" என்றாள் மென்மையான குரலில்.

"அது நேரம் நின்றது இல்லை மாயா… நாம நேரத்தையே மறந்து விட்டோம்."

 

நான் அவளது முகத்தை மெதுவாகத் தூக்கி பார்த்தேன். அவளது கண்கள், ஒரு சொல்லாமலேயே ஆயிரம் வார்த்தைகள் சொன்னது. அந்தக் கண்களின் ஆழத்தில் நான் மூழ்கினேன். அவளை முத்தமிட விரும்பிய அந்த நொடி, எதுவும் தடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

அவளது உதடுகள் என் உதடுகளைத் தொட்டது. அந்த தொடுதல், முதன்முதலாய் மழை நிலத்தை முத்தமிடுவது போல இருந்தது. மெல்லியதாக தொடங்கி, ஆழமாகிப் போனது. அவளது மூச்சு சூடானது, என் விரல்கள் அவளது முதுகைத் தேடின. அவள் என் மீது தன்னைக் குவித்தாள். உடல்களின் இடையே இருந்த அந்தச் சிறு இடைவெளி கூட இப்போது இல்லாமல் போனது.

அவளது சேலை, எப்படியோ நம்முடைய அசைவுகளோடு மெல்ல விலகியது. உள்ளே, ஒரு பட்டு மெல்லிய துணி மட்டுமே. என் பார்வை அவளது உருவத்தை முழுமையாக ரசித்தது. அவள் சற்று நடுங்கினாள், ஆனால் அந்த நடுக்கம் வெட்கத்தால் அல்ல; அது எதிர்பார்ப்பால்.

"நீ எப்போவும் என்னை இப்படி பார்க்கிறியா?" என்றாள் சிரிப்புடன்.

"நான் மூச்சு விடும் வரை…" என பதிலளித்தேன்.

 

அவளை நான் மெதுவாக கீழே சாய்த்தேன். படுக்கையின் மென்மை, அவளது உடலின் வெப்பத்துடன் கலந்து, ஒரு புதிய உணர்வை தந்தது. என் உதடுகள் அவளது கழுத்தில் இருந்து மார்பின் விளிம்புகளுக்கு பயணம் செய்தன. அவள் சற்றே சத்தமிட்டாள். அந்தச் சத்தம், அறையை நிரப்பியது.

அவளது விரல்கள் என் தலைமுடியில் மூழ்கின. அவளது உடலின் ஒவ்வொரு அசைவும், என் உணர்வுகளை மேலும் தூண்டியது. நம் சுவாசங்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று மோதிக்கொண்டன. அந்த நொடியில், உலகம் நம்மைச் சுற்றி மறைந்து விட்டது. எங்கள் உயிர்களின் ஓசை மட்டுமே இருந்தது.

அவள் என் பெயரை அழைத்தாள். அது ஒரு வேண்டுகோள் போலவும், ஒரு அழைப்பாகவும் இருந்தது. நான் அவளை என் கைகளில் பூரணமாக தழுவிக்கொண்டேன். அவளது உடல் என் உடலோடு ஒத்திசைந்தது. அந்த நிமிடம், நாம் இருவர் அல்ல; ஒரே உயிர் போலிருந்தோம்.

இரவு மேலும் இருண்டது. ஆனால் நமக்குள் ஒரு வெளிச்சம் எரிந்துகொண்டிருந்தது — அது காதலும், காமமும், நெருக்கமும் கலந்த ஒரு தீ. அந்த தீயில் நம்மிருவரும் முழுமையாக கரைந்தோம்.

நேரம் எவ்வளவு கடந்தது தெரியவில்லை. ஆனால் ஒருநேரத்தில், அவள் மெதுவாக சுவாசித்து, என் மார்பில் சாய்ந்தபடி கண்களை மூடியாள். அவளது முகத்தில் ஒரு நிறைவு, ஒரு அமைதி தெரிந்தது. என் கைகள் இன்னும் அவளைச் சுற்றி இருந்தன. நான் அவளை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேன் — என் வாழ்க்கையில் அழியாத ஒரு காட்சியைப் பார்த்தது போல.