அடர்ந்த இரவில் அவளது அலங்கார உடல் - 5

மறக்க முடியாத அந்த இரவு

இரவு தனது ஆழத்தைத் தாண்டி, மெதுவாக விடியற்காலின் கருநீலத்தை அணுகிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் நம்முள் நேரம் இன்னும் நிலைத்திருந்தது. அறையில் மங்கலான மின்விளக்கு மட்டுமே எரிந்து கொண்டு, அதன் மென்மையான வெளிச்சம் நம்மை தழுவியது.

மாயா என் மார்பில் சாய்ந்தபடி, கண்களை மூடி, என் சுவாசத்தின் ஓசையை கேட்டு கொண்டிருந்தாள். அவளது விரல்கள் என் தோலை மெதுவாக வருடின. அது ஒரு சிறிய அசைவாக இருந்தாலும், அதன் அர்த்தம் மிகப்பெரியது — “இது எனது இடம்” என்று சொல்லும் உரிமைபோல்.

“நீ தூங்குகிறாயா?” என்று நான் மெதுவாக கேட்டேன்.

“இல்லை… உன்னுள் இன்னும் என்னோடே இருக்கிறேன்,” என்றாள் அவள் மெதுவாய்.

 

அந்த வார்த்தைகள் என் உள்ளத்தைத் தொட, நான் அவளை இன்னும் நெருக்கமாகக் கட்டிப் பிடித்தேன். அவளது உடலின் வெப்பம், என் உயிரின் ஒரு பகுதியாகிப் போனது.

மழையின் வாசனை இன்னும் அறையில் பரவியிருந்தது. கண்ணாடி ஜன்னல் வழியே வெளிச்சமின்றி கறுத்த வானம் தெரிந்தது. ஆனால் அந்த இருள் நமக்கு பயமளிக்கவில்லை. அது நம்முடைய ரகசியத்தை காப்பாற்றும் ஒரு போர்வையாக இருந்தது.

மாயா சற்றே தலையைத் தூக்கி, என் முகத்தை நோக்கினாள். அவளது கண்கள் சோர்வும் நிறைவுமாக பிரகாசித்தன. அந்த பார்வையில் ஒரு அன்பின் வாக்குறுதியும், ஒரு ஆசையின் தொடர்ச்சியும் இருந்தது.

“நாம் சந்தித்த அந்த முதல் நிமிடத்திலேயே, இப்படி ஒரு இரவு வரும் என்று எனக்குத் தெரிந்தது…”

“நானும் தெரிந்து கொண்டேன்,” என்றேன் நான். “ஆனா இது இவ்வளவு அழகா இருக்கும் என்று யோசிக்கல.”

 

அவள் சிரித்தாள். அந்த சிரிப்பு, என் உள்ளத்தில் ஒரு சிறு தீப்பொறியை விட்டுச் சென்றது. அந்தச் சிறு தீ மீண்டும் எரிய, என் விரல்கள் அவளது தலைமுடியில் ஊர்ந்தன. அவள் மெதுவாக என் உதடுகளைத் தேடியாள். அது இனி அவசரமில்லாத முத்தம். அது ஒரு பூரணத்துடன் கூடிய, நிம்மதியின் முத்தம்.

நேரம் நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. வெளியில் வானம் மெதுவாக வெளிரத் தொடங்கியது. நாங்கள் இன்னும் போர்வைக்குள், ஒருவரின் உடலில் மற்றொருவர் மூழ்கியிருந்தோம். அந்த உஷ்ணம், அந்த நெருக்கம் — எந்த வாக்கியமும், எந்த கவிதையும் முழுமையாக வர்ணிக்க முடியாத ஒன்று.

அவள் திடீரெனச் சொன்னாள்:

“நாளை காலையிலிருந்து, மீண்டும் நம்முடைய சாதாரண வாழ்க்கை ஆரம்பமாகும். ஆனா… இந்த இரவு மட்டும் நம்முடையது.”

 

அந்த வார்த்தை என் உள்ளத்தில் பதிந்தது. உண்மைதான். வெளியுலகத்தின் எல்லா சத்தங்களும், பிரச்சனைகளும், வேலைகளும் மீண்டும் நம்மைச் சுற்றும். ஆனால் இன்றைய இரவு — இது ஒரு காலமற்ற இடம்.

நான் அவளை மெதுவாக என் மீது இழுத்து, கன்னத்தில் முத்தமிட்டேன்.

“மாயா, இந்த இரவு என் நினைவில் மட்டும் இல்லாமல், என் உயிரின் ஓர் பகுதியாகி விட்டது.”

“அப்படின்னா… நீ எப்போதும் என்னை உன்னுடன் கொண்டு செல்லுவ.”

 

விடியற்காலின் முதல் ஒளிக்கதிர்கள் ஜன்னல் வழியே நம்மீது விழுந்தன. அந்த ஒளியில், அவளது தோல் இன்னும் அழகாகப் பிரகாசித்தது. அவள் என் கண்களில் பார்த்தாள். அந்த பார்வையில், பிரிவின் சிறு வலியும், சந்திப்பின் பெரும் மகிழ்ச்சியும் கலந்திருந்தது.

நாங்கள் பேசாமல், ஒருவரின் மூச்சில் மற்றொருவர் மூழ்கி இருந்தோம். இந்த அமைதியே நம்முடைய உரையாடல். இந்த உஷ்ணமே நம்முடைய மொழி.

அந்த நிமிடத்தில் நான் உணர்ந்தேன் —

இந்த இரவு ஒருபோதும் மறக்கப்படாது. அது ஒரு நினைவாக மட்டும் அல்ல; அது என் வாழ்க்கையின் வரையறையாக இருக்கும்.