மழையில் நனைந்த அவளது உவப்பான தோள் -5

 மழை நின்ற பிறகு

மழை மெதுவாகக் குறையத் தொடங்கியது.

நேரம் இரவு எட்டுக்கு மேல் சென்றிருந்தாலும், இருவருக்கும் அந்த மழை நேரம் ஒரு நொடியைப் போலவே தோன்றியது.

அருண், குடையை மெதுவாக மூடினான்.

மழை நின்றிருந்தாலும், அந்த நனைந்த மணமும், குளிர்ந்த காற்றும் இன்னும் சுற்றி இருந்தது.

மீராவின் சேலை முழுவதும் ஈரமாக இருந்தது.

அவள் கூந்தலிலிருந்து துளிகள் இன்னும் அவளது முகம் வழியாக விழுந்தன.

அந்த துளிகள் வழியும் பாதையை அருண் பார்ப்பதில் இருந்து அவன் பார்வையை மாற்ற முடியவில்லை.

"நீ சளி பிடித்துவிடுவாய்… வீட்டுக்குப் போவோம்," — அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்.

மீரா சிரித்தாள்.

"அருண்… உனக்கு தெரிகிறதா? இந்த மழை எனக்கு எப்போதும் பிடித்தது. ஆனால் இன்று… இது வேற மாதிரி இருந்தது."

அவளது குரலில் ஒரு மென்மையான ரகசியம் இருந்தது.

அருண் அதை உணர்ந்தான்.

"வேற மாதிரி?" — அவன் அருகே வந்து கேட்டான்.

மீரா, அவனது கண்களில் நேராகப் பார்த்தாள்.

"ஆம்… இந்த மழை… உன்னால்தான் என் உடல் குளிர்ச்சியைக் கூட சூடாக உணர்ந்தது."

அந்த வார்த்தைகள், அருணின் இதயத்தைத் தொட்டு, ஒருவிதத் தீப்பிடித்த உணர்வை எழுப்பின.

அவன், அவளது ஈரமான கைகளைப் பிடித்தான்.

அவளது விரல்கள், அவனது விரல்களில் நெருக்கமாய் சிக்கிக்கொண்டன.

மழை நின்ற அந்த அமைதியில், இருவரின் மூச்சும் தெளிவாகக் கேட்க முடிந்தது.

அந்த மூச்சின் இடையில், அருண் மெதுவாக அவளது முகத்தை தழுவி, ஒரு சிறு முத்தம் கொடுத்தான்.

அந்த முத்தம் நீண்டதாக இல்லை — ஆனால் அதில் இருந்த உணர்ச்சி, மழையின் முழு இரவையும் விட ஆழமாக இருந்தது.

"நீ நனைந்தாய்… ஆனால் என்னை உள் வரை நனைத்து விட்டாய், மீரா," — அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்.

அவள் சிரித்துக் கொண்டு அவன் மார்பில் தலையை வைத்தாள்.

தெருவிளக்கின் மந்த ஒளி, அவர்கள் நனைந்த உடல்களின் நிழலை சாலையில் நீட்டியது.

அந்த நிழலில், இரண்டு மனங்களின் நெருக்கம், ஒரு மழையின் நினைவாக என்றும் பதிந்து போனது.

மழை நின்றிருந்தாலும், அந்த உந்துதல் மட்டும் — இன்னும் நிற்கவில்லை.