மூடிய கதவுகளுக்குள் மூச்சுத்திணறும் காதல் - 2

மூடிய கதவுகளின் இரகசியம்

அறையின் கதவு மெதுவாக மூடப்பட்ட சத்தம், உள்ளே பரவியிருந்த அமைதியை இன்னும் கனம் ஆக்கியது. வெளியே உலகமே இல்லை போல — அந்தச் சிறிய இடத்தில் இருவரின் மூச்சுத் துடிப்பே எல்லாவற்றையும் ஆக்கிரமித்தது.

அருண், கதவின் பூட்டை சற்றுக் கிளிக் செய்து பூட்டினான். அந்தச் சின்ன செயல் itself, தெய்விகமான ரகசிய ஒப்பந்தம் போல் கீதாவுக்கு தோன்றியது.

அவள் மங்கலான வெளிச்சத்தில் அவனை நோக்கி நின்றாள். ஜன்னல் திரைகள் வழியாக மாலை சூரிய ஒளி அறைக்குள் இறங்கி, அந்த வெளிச்சம் அவளது முகத்தையும் உடலின் வளைவுகளையும் மென்மையாக வரையறுத்தது.

அருண் மெதுவாக நடந்து அவளருகே வந்தான்.

“இப்போ நம்ம மாத்திரம்…” அவன் குரல் மெதுவான காற்றைப் போல அவளது காதருகே மோதியது.

கீதா தன்னுடைய மூச்சை அடக்க முடியாமல், கீழ் உதட்டை மெதுவாக கடித்தாள்.

அவன் கண்களில் இருந்த தீ, அவளது உடலில் பனி உருகும் நதி போல ஓடத் தொடங்கியது.

அவன் அவளது கையை பிடித்து, மெதுவாக தனது மார்பின் மீது வைத்தான். அவள் உணர்ந்தது — அவனது இதயம் துடிக்கும் வேகம். அது தன்னுடைய மூச்சோட்டத்துடன் இசைவாக மாறத் தொடங்கியது.

சிறிய மேசை விளக்கின் வெளிச்சம், அறையின் சுவரில் நிழல்களை வரையத் தொடங்கியது. அந்த நிழல்கள் கூட, அவர்களுக்குள் ஏற்பட்ட மின்னலின் சாட்சிகளாக மாறின.

அவளது புடவையின் பல்லு மெதுவாக அவன் விரல்களுக்கு இடையே சிக்கியது. அவள் பார்வையை அவனிடமிருந்து அகற்றவில்லை. அந்தப் பார்வை தான், பேசாமல் சொல்லும் ஆயிரம் வார்த்தைகளின் சுருக்கம்.

“கீதா…” அவன் அவளது பெயரை அழைக்கும் விதம், ஒரு பிரார்த்தனை போல இருந்தது.

அவள் பதிலளிக்கவில்லை, ஆனால் அவன் அருகில் இன்னும் ஒரு அடிப் போக முனைந்தாள்.

அந்த நெருக்கம், அந்தச் சின்ன இடைவெளி — இருவரையும் ஒரே நொடியில் மூழ்கடித்தது. கதவுக்கு அப்பால் உலகமே மறைந்து போனது.

அருண் அவளது தாடையை மெதுவாகத் தட்டி, அவளது முகத்தை உயர்த்தினான்.

அந்தத் தருணத்தில், அறையின் காற்று itself சற்று கனமாகியது.

மெதுவாக, அவன் உதடுகள் அவளது உதடுகளைத் தொட்ந்தன. ஒரு சிறு தொடுதலாகத் தொடங்கியது — ஆனால் அது ஆழ்ந்த, மூச்சுத்திணறும் உறவின் அறிமுகமாக மாறியது.

அவள் கைகளை அவனது கழுத்தில் சுழற்றிக் கொண்டாள். அவன் கை, அவளது முதுகை மெதுவாகத் தடவியது. அந்தத் தொடுதல், மழையில் நனைந்த மண் மணத்தைப் போல மயக்கமூட்டியது.

மூடிய கதவுகளுக்குள், அந்த ரகசியம் — ஒரு காற்றின் சுழலும் கீற்று போல, இருவரையும் இழுத்துச் சென்றது.

அறை முழுவதும், அவர்களது மூச்சு சத்தமும், இதயம் துடிக்கும் ஓசையும் மட்டும் இருந்தது. வெளியே நகரம் பரபரப்பாக இருந்தாலும், உள்ளே காலம் நின்றுவிட்டது போல இருந்தது.

அந்தச் சிறு தருணத்தில், அவர்கள் இருவரும், உலகத்திலிருந்து மறைந்து, ஒருவருக்கொருவர் மட்டும் உருவாக்கிய ஒரு பிரபஞ்சத்தில் வாழ்ந்தார்கள்.