மழையில் நனைந்த அவளது உவப்பான தோள் -1

 மழை முதல் நிமிடம்

மாலை ஆறு மணிக்கு மேகங்கள் அடர்த்தியாகக் குவிந்திருந்தன.

வீதியோரத்தில் நின்றிருந்த மீரா, தூரத்தில் மேகம் குத்தும் இடியொலியை கேட்டாள். காற்றில் ஈரப்பதத்தின் வாசனை பரவி, மர இலைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.

அவள் நீலச் சேலையின் பல்லுவைச் சற்று பிடித்துக் கொண்டாள். ஒரு துளி மழை அவளது இடது தோள்மேல் விழுந்ததும், அந்த குளிர் அவளது உடலில் ஓர் சிறு நடுக்கத்தை உண்டாக்கியது.

"இப்போ தானா மழை ஆரம்பிக்குது…" என்று அவள் மெதுவாக சொல்லிக்கொண்டாள்.

சில வினாடிகளில் மழை பலமாக வந்தது. தலைமுடி, முகம், தோள் — அனைத்தும் நனையும் அளவுக்கு மழை கொட்டியது.

அப்போதே, கையில் கருப்பு குடையுடன் அருண் விரைந்து வந்தான்.

"மீரா! இவ்வளவு மழையில் ஏன் நின்றுகொண்டிருக்கிறாய்? உள்ளே போயிருக்கலாமே!" — அவன் சிரித்தபடி கேட்டான்.

மீரா பதில் சொல்லவில்லை.

மழை அவளது கூந்தலை முழுக்க நனைத்து, நீண்ட தலைமுடி அவளது தோள்மேல் ஒட்டியிருந்தது. அந்த தோளில் தேங்கியிருந்த துளிகள், மெதுவாக அவளது சேலைக்குள் வழிந்தன.

அருணின் கண்கள் அந்த காட்சியை சில வினாடிகள் பார்த்தன.

அவன் குடையை அவளது தலையின்மேல் வைத்தான்.

"வா… உன்னை முழுக்க நனைக்க விட மாட்டேன்."

மீரா சிரித்தாள்.

"மழையில் நனைவது எனக்கு பிடிக்கும், அருண்…"

அந்த வார்த்தைகள் அருணின் மனதில் ஓர் ஒலியை உண்டாக்கின.

மழைத்துளிகள் குடையின் விளிம்பைத் தாண்டி அவளது தோள்மேல் விழ, அவனது பார்வை அந்த உவப்பான, மென்மையான தோள்மேல் மீண்டும் மீண்டும் சென்றது.

குடையின் கைப்பிடியை அருண் பிடித்தபோது, மீராவின் விரல்கள் அவனது விரல்களை மெதுவாகத் தொட்டன. அந்தச் சிறு தொடுதலில் ஒரு சொல்லமுடியாத உணர்வு.

மழை இன்னும் பலமாக வந்தது.

இருவரும் குடையின் கீழ் நெருக்கமாக நின்றனர்.

அவளது பார்வை, அவனது கண்களை சந்தித்தது.

அந்த தருணம் — மழை, காற்று, இடியொலி — அனைத்தும் அவர்களைச் சுற்றி மௌனமாக நின்றபடி, ஒரு புதிதான நெருக்கத்தின் ஆரம்பத்தை குறித்தது.