மழையில் நனைந்த அவளது உவப்பான தோள் -2

 மழைக்குள் நடந்த உரையாடல்

மழை இன்னும் கொட்டித் தீரவில்லை.

குடையின் கீழ் நெருக்கமாக நின்ற அருண் மற்றும் மீரா, தங்களைச் சுற்றிய உலகையே மறந்துவிட்டனர்.

மழைத்துளிகள் குடையின் விளிம்பைத் தாண்டி அவர்களைத் தொட, இருவரின் உடலும் மெதுவாக அந்த குளிர் மற்றும் வெப்பத்தின் கலவையை உணர்ந்தது.

"இவ்வளவு நெருக்கமாக நின்றிருக்கிறோம்… உனக்கு சிரமமா?" என்று அருண் மெதுவாகக் கேட்டான்.

மீரா சிரித்தாள், அவளது பார்வை அவனது கண்களை விட்டு நகரவில்லை.

"சிரமமா?… இல்லை அருண்… நல்லா தான் இருக்கு…"

அவள் பேசும்போது, அவளது சுவாசத்தின் வெப்பம் அவன் கன்னத்தில் பட்டது.

அந்தச் சிறு வெப்பம், அருணின் உள்ளத்தில் ஓர் அலைபாய்ச்சலை உண்டாக்கியது.

குடையின் கைப்பிடியைப் பிடித்திருந்த அவனது விரல்கள், மெதுவாக அவளது விரல்களைத் தொட்டன.

மீரா அவ்விதமான தொடுதலை விலக்காமல், சிறு அழுத்தத்துடன் அவனது விரல்களைப் பிடித்தாள்.

அந்தச் சிறு அழுத்தத்தில் சொல்லமுடியாத நெருக்கம் இருந்தது.

"மழையில் நனைவது எனக்கு பிடிக்கும்," என்று மீரா சொன்னாள்.

"நீயும் நனைச்சுக்கிறியா… இல்ல குடையிலேயே ஒளிஞ்சிக்கிறியா?"

அவளது குரலில் ஒரு சவால் இருந்தது.

அருண் சிரித்தான், குடையை சற்று விலக்கினான்.

மழைத்துளிகள் இருவரின் முகத்தையும் தோள்களையும் அடித்தன.

மீராவின் சேலை பாவாடை பகுதிகளில் சற்று ஒட்டியிருந்தது, அவளது உருவம் மழையின் ஈரத்தால் இன்னும் அழகாகத் தெரிந்தது.

"இப்போ… சம்மதமா?" என்று அருண் கேட்டான்.

மீரா தலையசைத்தாள், கூந்தலை பின்னால் தள்ளி, அவனது முகத்தைப் பார்த்தாள்.

அந்தப் பார்வை — வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது.

மழையின் சத்தம் கூட அந்த தருணத்தில் மெதுவாகக் குறைந்தது போல இருந்தது.

அவள் ஒரு அடியை அவனுக்கு நெருங்கினாள், குடையின் கீழ் அவர்களின் தோள்கள் தொடும்படி.

அந்தத் தொடுதல், மழையின் குளிரிலும், உள்ளத்தின் வெப்பத்தை அதிகரித்தது.

"அருண்…" என்று அவள் மெதுவாக அழைத்தாள்.

அவனது பெயரைச் சொன்ன அந்த சுருதி, அவனை முழுக்க தன் பக்கம் இழுத்தது.

அவன் பேசாமல் அவளது கண்களில் பார்த்தான்.

இருவருக்கும் இடையில், சொல்லப்படாத ஆசை காற்றில் பரவியது.

மழை இன்னும் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் குடையின் கீழ், அவர்கள் உணர்வுகள் — இன்னும் பலமாகக் கொட்டின.