மூடிய கதவுகளுக்குள் மூச்சுத்திணறும் காதல் - 1

 சந்திப்பின் மின்சாரம்

சாயங்காலத்தின் மஞ்சள் ஒளி, சாலையின் மூலையில் இருக்கும் அந்த சிறிய ஹோட்டல் அறைக்குள் சற்று மட்டும் ஊடுருவியது. வெளியில் நகரத்தின் சத்தங்கள் இருந்தாலும், அந்த அறையின் கதவு மூடப்பட்டவுடன், உலகம் முழுவதும் அவர்கள் இருவருக்கே உரியதாகி விட்டது போலிருந்தது.

அவன் பெயர் அருண் — உயரமான, கம்பீரமான தோற்றத்துடன், பார்வையில் ஒருவித கவர்ச்சி கொண்டவன். அவள் பெயர் மாயா — மெலிந்த உடற்கட்டுடன், நீண்ட கூந்தல், கண்களில் பேசும் புன்னகையுடன், ஒரு சிறிய நொடிக்கே கூட அவனது மனதை பிணைக்கும் மாதிரி.

மாயா கதவை மூடிக் கொண்டதும், அவள் சிரிப்பு மெதுவாக அடங்கியது. அந்த அமைதியில், அருணின் பார்வை அவளது முகத்தில் இருந்து மெதுவாகக் கழுத்தின் வழியாக இறங்கியது. அவளது பவாடை, மேல்சட்டையின் கீழ், தோளில் விழுந்திருந்த ஒரு சிறிய கூந்தல் — எல்லாம் அவனது மனதில் ஒரு மின்னல் ஓடவைத்தது.

“இது சரியா?” என்று அவள் மெதுவாக கேட்டாள், உதடுகளில் ஒரு சிறிய புன்னகை.

“மூடிய கதவுகளுக்குப் பின், எதுவுமே தவறல்ல,” என்று அவன் மெதுவாக, தன் குரலில் ஒரு உந்துதலுடன் சொன்னான்.

அவள் அருகே வந்தாள். இருவருக்கும் இடையில் வெறும் சில அங்குலங்கள் மட்டுமே இருந்தது. அவன் கை, அவளது இடுப்பின் மீது சென்றது. அந்த தொடுதல், மாயாவின் உடலில் ஒரு மெல்லிய நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அவள் மூச்சு சற்று அதிகரித்தது. அறைக்குள் இருந்த குளிர்சாதனத்தின் குளிரும், உடலின் உஷ்ணமும் கலந்து, காற்றில் ஒரு மயக்கத்தை உருவாக்கியது.

அருண் மெதுவாக அவளது கன்னத்தைத் தன் விரல்களால் வருட, அவள் கண்களை மூடியாள். அந்த ஒரு சிறிய தொடுதல், அவளது உள்ளத்தில் ஏதோ ஒன்று உருகி வழிந்தது.

“மாயா…” அவன் பெயரை சொல்லும்போது, குரல் கிட்டத்தட்ட கிசுகிசுப்பாய் இருந்தது.

அவள் கண்களைத் திறந்து, நேராக அவன் கண்களில் பார்த்தாள் — அந்த பார்வையில் ஆயிரம் வார்த்தைகளின் அர்த்தம் இருந்தது.

அவன் மெதுவாக முனைந்து, அவளது காதின் அருகில் உதடுகளை வைத்தான். “இது தொடக்கம்தான்,” என்றான். அந்த வார்த்தைகள், அவளது உடலில் தீ மூட்டியது.

அறையில் வெளிச்சம் மங்க, அவர்கள் நெருக்கம் மட்டும் அதிகரித்தது. மாயாவின் விரல்கள், அவனது சட்டையின் பொத்தான்களை மெதுவாகத் திறக்கத் தொடங்கின. ஒவ்வொரு பொத்தானும் திறக்கப்படும் போது, அவளது மூச்சு சற்று அதிகரித்தது. அருணின் கைகள், அவளது முதுகின் வழியாகச் செல்கையில், அவள் மெதுவாக அவனது மார்பில் சாய்ந்தாள்.

அந்த நொடி, கதவு மூடப்பட்ட அந்த சிறிய அறை, அவர்களுக்கு ஒரு தனி பிரபஞ்சமாக மாறியது — அங்கே நேரம் நின்றுவிட்டது போல.