அடர்ந்த இரவில் அவளது அலங்கார உடல் - 2

 மழையில் நனைந்த வாசனை

மழை இன்னும் ஆவேசமாக கதிர்ந்துகொண்டே இருந்தது. ஜன்னலின் வழியே கண்ணாடிக்கு ஒட்டியிருந்த துளிகள், அவளது கண்களின் நனைவுடன் ஒத்துச் சென்று காட்சியளித்தது. அவளது விழிகளில் ஒரு தவிப்பும், ஒரு ஆசையும் கலந்து இருந்தது. என் உள்ளத்தில், எதையோ முழுமையாகக் கூறி விட ஆசை எழுந்தது.

“மாயா…” என்றேன் மெதுவாக, அவளது காதில் ஒலிக்கும்படி.

அவள் என் கையில் சொரிந்திருக்கும் விரல்களை மெதுவாக உறிஞ்சினாள். அந்தச் சின்னச் செயல் கூட என் உடலில் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியது. அவளது உஷ்ணமான மூச்சு என் மார்பில் படர்ந்தது. ஒவ்வொரு நொடியும், நம்முள் பதுங்கிய ஆசைகள் ஒருவரை ஒருவர் அழைக்கின்றன போலிருந்தது.

அவள் மெல்ல எழுந்தாள். என் முன்னால் நின்றாள். சேலை விலகாமல் இருந்தது. ஆனால் அந்த சேலையின் நடுக்கத்தில் ஏற்கனவே பல யுத்தங்கள் நடந்துவிட்டது போல அது சற்றே சிதறியிருந்தது.

"நான் நனைந்து போனேன்னு தோணுது… எனக்குள்!" என்றாள், அந்த வார்த்தைகள் மழையைவிட என்மீது நனைவாக விழுந்தன.

அவளது தோள்கள் மெதுவாக வெளிப்பட்டன. நான் என் விரல்களை அவளது தோளில் வைத்தேன். அவள் விழிகள் சற்று மூடியன. அது ஒர் அழைப்பு. நம் உயிர்கள் பேசும் மொழி.

அவளது சேலை மெதுவாக வழியிட்டு கீழே சரிந்து விட்டது. உடல் மறைக்கப்பட்டிருந்த பகுதிகள், இரவின் மெல்லிய வெளிச்சத்தில் கம்பீரமாக தெரிந்தன. அவளது அலங்காரம் – அவளின் உடல் தான். அது வெறும் காமத்திற்கு இல்லை, அது ஒருவித அழகு, விரிவான ஓவியம், இசை.

அவள் என்னை அணைத்தாள். அவளது மார்பு என் மார்பில் ஒட்டியது. இருவரின் சுவாசமும் ஒன்றாய் கலந்து, நம் இடையே எப்போதுமே இருந்திருக்க வேண்டும் போல. அவளது தோள் வழியே என் உதடுகள் பயணம் செய்யத் தொடங்கின. அவள் வலிமையாக மூச்சு இழுத்தாள். அவள் விரல்கள் என் முதுகில் கோடுகள் வரைந்தன. அந்த நிமிடம், ஒரு கனவு போல அல்ல; அது நிஜ வாழ்க்கையின் மிக ஆழமான உணர்வு.

"நீ இப்படிதான் என் எண்ணங்களில் வந்து பதுங்கிக்கொண்டாயா?"

"இன்னும் முழுமையா பதுங்கப் போகிறேன்..." என்றேன்.

அவள் சிரித்தாள். ஆனால் அந்த சிரிப்பில் கூட சற்றே நடுக்கம் இருந்தது. அதே நேரத்தில், தன்னம்பிக்கையும். அவள் என் மேல் சாய்ந்தாள். நம்முள் காய்ந்திருந்த அவசர ஆசைகள், சத்தமில்லாமல் வெடித்தன.

சில நிமிடங்கள், நம் இருவரும் பேசவில்லை. அந்த அமைதியில் கூட ஒரு வெடிப்பு இருந்தது. என் கைகள் அவளது இடுப்பை பிடித்தன. அவள் மெதுவாக என் கழுத்தில் விழுந்தாள். அவளது உதடுகள் என் தோளில் விளையாடின. ஒவ்வொரு தடவும் என் தோலில் ஒரு கனமான அசைவு. நான் என் பார்வையை கீழே சாய்த்தபோது, அவளது மார்பின் மென்மை என்னை முற்றிலும் வசப்படுத்தியது.

அவளது மனம் திறந்துவிட்டது. உடல் மட்டும் அல்ல; அவள் முழுக்க நம்மிடையே சிக்கிக்கொண்டாள்.

அந்த நிமிடம்…

புலம்பிக்கொண்டு இருந்த மழை, சற்றே தள்ளிப்போனது போல தோன்றியது. சுவரில் இருளும் ஒளியும் பாய்ந்தன. நம் உடல்கள் ஒரு இசைக்கு நடனமாட, நம் உயிர்கள் அதை ஒத்திசைவாக தொடர்ந்து கொண்டன.

அவள் என்னை அணைத்தபடி, என் காதில் மெதுவாக சொன்னாள்:

“இது நம் முதல் இரவு இல்லை போல இருக்கிறது...”

“முந்தைய ஜென்மத்தில் கூட நாம் இப்படி சந்தித்திருக்கலாம்…”

அவளது பார்வையில் இப்போது பயம் இல்லை. அவள் முழுமையாக எனது அன்பிலும் ஆசையிலும் கரைந்திருந்தாள். நான் அவளை என் விரல்களால் ரசித்தேன். அவள், என் ஒவ்வொரு தொட்டலுக்கும் பதில் சொன்னாள் – சில நேரங்களில் ஒரு மூச்சாக, சில நேரங்களில் ஒரு நடுங்கலாக.