அடர்ந்த இரவில் அவளது அலங்கார உடல் - 3

 மௌனமாய் உருகிய இருள்

மழையின் சத்தம் மெதுவாக குறைந்து கொண்டிருந்தது. கண்ணாடி ஜன்னலின் மீது விழுந்திருந்த துளிகள், ஒவ்வொன்றாக கீழே வழிந்தன. அந்த வழுக்கல், அவளது தோலில் விழுந்த என் உதட்டுகளையும் நினைவுபடுத்தியது.

மாயா என் அருகில், அப்படியே சாய்ந்தாள். அவளது உடல் உஷ்ணமாய், ஆனால் அதற்குள் ஒரு மென்மையான நடுக்கம் இருந்தது. நான் என் விரல்களை அவளது தோளில் நகர்த்தினேன். அவளது மூச்சு சற்று வலுவடைந்தது. அவளது உடலின் ஒவ்வொரு அலைவிலும் நான் முழுமையாக மூழ்கினேன்.

அவள் மெதுவாக என் செவியருகே வந்தாள்.

“இப்போதுதான் உண்மையாக உணர்கிறேன்... என் உடலுக்குள் நீ நுழைந்ததை,” என்றாள்.

அந்த வார்த்தைகள் சாமர்த்தியமாய் இல்லாமல், உணர்வுகளால் நிரம்பியவை. அவளது குரலில் ஒரு தாராளமும், ஒரு நிறைவும் இருந்தது.

அவளது கை என் மார்பில் ஓடியது. என் உடலில் ஒரு அதிர்வு. அவள் மெதுவாக கீழே சாய்ந்தாள், என் சுவாசத்தை கேட்டாள் போல. என் பார்வை அவளது உருவத்தை முழுமையாக உள்வாங்கியது. அந்த உருவத்தில் இருந்த அழகு — சுத்தமானது, செம்மையானது. அது காமத்தின் வடிவமல்ல; அது ஓர் உணர்வின் மேன்மை.

நான் அவளது முகத்தில் இருந்து மெல்ல அவளது கழுத்து வழியே ஒரு முத்தப் பாதை போடத் தொடங்கினேன். அவளது தோள் நடுங்கியது. அவள் கை என் முதுகை இறுக்கமாக பற்றியது.

“மாயா, இதை நான் கனவில்கூட நம்ப முடியவில்லை...”

“நீ என் உடலில் எழுதும் ஒவ்வொரு சொல்... என் ஆன்மாவுக்குள் நுழைகிறது,” என்றாள்.

நாங்கள் பேசவில்லை – ஆனால் உடல்கள் உரையாடின. அந்த உரையாடல் சத்தமில்லாத கவிதை. ஒவ்வொரு தொட்டலும், ஒவ்வொரு உச்ச வாசகமாக இருந்தது. அவளது மார்பில் என் தாடை ஒட்டியது. அவளது சுவாசத்தில் பறப்பதை நான் உணர்ந்தேன். அவள் என் காது அருகே நெருங்கினாள்.

“மீண்டும் பிறந்தால் கூட, இதே இரவிலேயே நான் இருக்கவேண்டும்.”

அந்த வரிகள் எனது உள்ளத்துக்குள் ஒரு விதமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. உணர்வும் ஆசையும் ஒன்றாக கலந்த அந்த நொடி, எதையும் வெல்லக்கூடியது போல உணர்ந்தேன்.

அவள் என் மேல் வந்தாள். அவளது கழுத்தை நான் மெதுவாக சாய்த்து விரலால் வருடினேன். அவள் ஒரு மென்மையான சத்தத்துடன் உடலை விடுவித்தாள். என் உதடுகள் அவளது மார்பில் வசதியாக இழுந்தன. அந்த நிமிடம், இருளே காய்ந்து நமக்குள் உருகியது போலிருந்தது.

மழை நின்றுவிட்டது. ஆனால் நம்முள் உள்ள பனிக்கதிர் இன்னும் பசியுடன் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது.

---

அந்த நிமிடங்களைத் தொடர்ந்து, நம் உடல்களில் ஒரு நிம்மதியும் பரவியது. நாங்கள் ஒருவரின் மேல் ஒருவர் சாய்ந்திருந்தோம், சுவாசங்கள் மட்டும் ஒலி செய்து கொண்டிருந்தன.

அவள் என் மார்பில் சாய்ந்தபடி சிரித்தாள்.

“இதுவே போதும் என்று சில நேரங்களில் தோணுகிறது. பிறகு... இன்னும் அதிகமாக உன்னை உணர விரும்புகிறேன்.”

நான் அவளது கன்னத்தில் முத்தமிட்டேன்.

“நான் இப்போ வாழ்கிறேன். முன்னாடி எல்லாம் வெறும் ஆயத்த நிலை.”

“அந்த ஆயத்த நிலைலேயே நீ என் கனவுகளில் இருந்திருக்கிறாய்...” என்றாள்.

அந்த மௌனத்தின் நடுவே இரவு மேலேற்றிக் கொண்டே போனது. இருட்டில் நம் உடல்கள் வெளிச்சமாக தெரிந்தன. அவள் – அவளது அலங்கார உடல் – ஒரு சிறந்த சிற்பம் போல இருந்தது. மெல்லிய வளைவுகள், உணர்வின் உச்சத்தில் உருகிய பார்வை, ஆசையின் அழுத்தமால் கதிர்ந்த தோல்... அது என் உள்ளத்தை உருக்கியது.

அவளை நான் கட்டி பிடித்தபடி படுக்கையில் சாய்த்தேன். அவளது கண்கள் என்னையே பார்க்க, என் உதடுகள் அவளது நெற்றியில் ஓர் சிறிய முத்தம் பதித்தன.

“இது ஒரு ஆரம்பம் தான் மாயா... நம் இரவு முடிவடையவில்லை.”

அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள். ஆனால் அவளது உதடுகள், அவ்வாறே நான் சொன்ன வார்த்தைக்கு பதிலளித்தன – ஒரு முத்தமாக.