மழையில் நனைந்த அவளது உவப்பான தோள் -4

 மழையின் உந்துதல்

மழை தொடர்ந்து பொழிந்துகொண்டே இருந்தது.

குடையின் கீழ் இருந்த அந்தச் சிறிய இடம், இருவருக்கும் ஒரு தனி உலகமாக மாறியது.

மீராவின் விரல்கள், அருணின் கன்னத்தைத் தொட்ட அந்தச் சிறு நொடியிலிருந்து, அவனது உள்ளத்தில் வேகமாய் ஏதோ ஓடியது.

அந்த உணர்வு, வெளியில் குளிர்ந்த மழையையும் விட அவனை சூடாக்கியது.

அவன் மெதுவாக அவளது கையைப் பிடித்தான்.

மீரா எதிர்ப்பு காட்டவில்லை.

அவளது விரல்கள், அவனது விரல்களில் நெருக்கமாய் முடிந்தன.

"மீரா…" அருணின் குரல் சற்று கனமாக இருந்தது.

அவள் தலை தூக்கி அவனைப் பார்த்தாள் — அந்த பார்வையில் கேள்வியும், நம்பிக்கையும், சிறு நடுக்கமும் இருந்தது.

அவனது பார்வை, அவளது கண்களிலிருந்து மெதுவாக அவளது ஈரமான தோளுக்கு நகர்ந்தது.

மழைத்துளிகள் அங்கே வழிந்தபடி, அவளது சருமத்தில் சிறு ஒளிக்குமிழ்களைப் போல ஜொலித்தன.

"நீ இப்படி நனைந்தால்… நான் என்ன செய்வது?" — அவன் சிரித்துக்கொண்டு சொன்னான்.

மீரா சற்றே சிரித்தாள்.

"அது உன் விருப்பம்… மழை என்னைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை, நீயும் நிறுத்தாதே."

அந்தச் சொல்லின் பின், குடையின் கீழ் இடைவெளி இல்லாமல் அவர்கள் நின்றனர்.

அவன் அவளது முகத்தை மெதுவாகத் தன் கைகளால் தழுவி, அவளது நனைந்த கூந்தலை ஓரமாகச் செய்தான்.

மழையின் சத்தம், இதயத்தின் துடிப்புடன் கலந்து, அந்த இரவை முழுவதும் நிரப்பியது.

ஒரு கணம், இருவரும் பேசவில்லை — ஆனால் அந்த மௌனமே, வார்த்தைகளைவிட பலமாக இருந்தது.

அந்த மௌனத்தில், மழையும், இருவரின் மூச்சும், ஒரே ரிதமில் நடனமாடியது.

அவனது மூச்சின் வெப்பம் அவளது முகத்தைத் தொட்டபோது, மீரா கண்களை மூடியாள்.

அந்த நொடியில், மழையின் குளிர்ச்சியும், அவர்களின் உடலின் வெப்பமும் ஒன்றாகக் கலந்தன.

அந்த மழை, இனி வெறும் இயற்கையின் பரிசல்ல — அது அவர்களின் ஆசைக்கு தீட்டிய உந்துதலாக மாறிவிட்டது.